Ανεπίσημα το καλοκαίρι είχε ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό. Οι περισσότερες μέρες του Μαίου ήταν πολύ ζεστές. Η χθεσινή μέρα λοιπόν, η επίσημα πρώτη μέρα του καλοκαιριού, ήταν μάλλον αναπάντεχη...
Η βροχή προμηνυόταν ίσως από την αυγή. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος, τα χρώματα μουντά, κάπου κάπου ένιωθες μια μικρή ψιχάλα να σου γαργαλάει τα μαλλιά. Όμως, σίγουρα, κανείς δεν περίμενε εκείνη την δυνατή μπόρα που ξέσπασε τελικά, και που θύμιζε περισσότερο φθινόπωρο ή χειμώνα παρά καλοκαίρι.
Όταν βρέχει το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι να καθίσει σπίτι του. Από εκεί, καλά προφυλαγμένος, μπορεί να απολαύσει όλη την συναυλία της βροχής, χωρίς να φοβάται πως θα βραχεί. Το χειρότερο βέβαια είναι να πρέπει να βγει έξω...
Θέλει σίγουρα προσοχή για να περπατήσεις στον βρεγμένο δρόμο. Το νερό μετατρέπει το χώμα σε βάλτο, το μάρμαρο σε τσουλήθρα, το κενό σε ποτάμι, την λακκούβα σε λίμνη. Κι αν φυσάει, τότε σίγουρα αναρωτιέσαι συνεχώς για ποιον λόγο πήρες μαζί σου την ομπρέλα, αφού και πάλι βρέχεσαι. Σίγουρα δεν μοιάζει ευχάριστη εμπειρία, με λίγη προσοχή όμως μπορούμε και πάλι να απολαύσουμε την βόλτα μας.
Η πραγματική ομορφιά όμως αποκαλύπτεται όταν η βροχή σταματήσει. Οι μυρωδιές της φύσης ενισχύονται με το νερό, τα χρώματα ζωντανεύουν, η βρεγμένη γη σε δροσίζει, η ατμόσφαιρα γεμίζει φρεσκάδα, ο ουρανός είναι πλέον καταγάλανος... Όλα ξεπλένονται με την βροχή, όλα μοιάζουν και πάλι καινούργια, έτοιμα να λάμψουν στο φως του ήλιου. Ίσως λοιπόν μια βροχή στην αρχή του καλοκαιριού να είναι ένα καλό σημάδι για το μέλλον...
